|
The President
![]() "Polaroid & Instax enthusiasts//Seventeen//I like traveling " tagboard ![]() Credits
| I try to move on
![]() Baru balik dari SM Sains. Tidur sana seminggu handphone semua tinggal. Kay, sebelum aku pergi malam tu aku gaduh dengan kau. Ye, kau. Malam tu kau jujur, kau bagitau aku semuanya. Kau bagitau apa sebenarnya hubungan kita. Aku? Aku nak sangat tau, but then kau message, jangan kecil hati or terasa. Lepas aku baca tu, aku terus taknak tahu. Aku memang taknak tahu. Aku nangis malam tu. Aku off phone malam tu. Ya, terus terang aku suka kau. Kalau tak, aku tak tegur kau. Kau pun layan aku, kau layan aku dengan baik. Kau buat aku senyum sensorang, kau buat aku happy. Kau buat aku perasan. Dan tanpa aku sedari, aku dah mula sayang kau. Tapi aku tahu kita hanya kawan, dan kau anggap aku sebagai adik. Kenapa kau bagi aku harapan? Kenapa kau buat aku perasan? Kau panggil aku sayang, kau layan aku macam aku ni kau punya. Tapi hakikatnya kau anggap aku ni hanya adik Sangat sakit rasanya bila kita sayang seseorang itu tapi tak boleh buat apa-apa. Hanya dapat pendamkan. Adakah kau tak faham perasaan ni? Kau bagitau "Kalau Allah nak temukan kita, InsyaAllah kita pasti bersama". Sebagai seorang perempuan, apa yang patut aku rasa? Sebagai seorang perempuan yang ada simpan perasaan kat kau? Apa perasaan aku bila kau bagitau macamtu? Aku mula berharap kat kau.. Ya, aku perasan. Aku perasan kau pun suka kat aku. Tapi tak, anggapanku tidak benar sama sekali. Selama aku tinggal di asrama SM Sains, hanya tuhan saja yang tahu betapa rindunya aku pada kau. Tapi tak mungkin, tak mungkin kita bersama. Aku di sana cuba muhasabah diri, cuba lupakan kau. Maybe, sebahagian dari kau aku dah lupakan. Jangan kata kau sayang kat aku tapi kau tak maksudkan. Hati siapa yang tak terguris bang? Hati siapa? Kau tanya aku, aku merajuk ke? Aku marah ke? Sebab aku dah tak layan kau. Betul ke kau tak tahu? Patut ke aku happy riang ria lepas tahu yang kau anggap aku sebagai adik je? Malam tu, aku dah tak berdaya. Tapi aku cuba kuatkan diri bangkit semula, ketawa depan kawan-kawan aku. Ya, aku boleh. Aku boleh berpura-pura ketawa, senyum, gembira. Tiap-tiap hari aku berdoa supaya Allah tabahkan hati aku. Hilangkan rasa sayang aku dekat dia. Mungkin ni takdirNya. Awak, saya nak sangat awak baca ni. Tapi takkan. Takkan pernah.. Awak, kalau betul awak anggap saya adik, janganlah bagi harapan kat saya, jangan berbaik dengan saya. Kalau awak tak tegur saya, itu lagi baik drpd awak bagi saya harapan yang takkan pernah saya dapat...
|
0 Comments:
Post a Comment